Inhaalslag

Sedert maart 2017 heb ik niets meer geplaatst op dit blog.
Wel een beetje gek eigenlijk, want ik was zo voortvarend begonnen.
In 2017 heb ik mijn moeder drie keer moeten verhuizen. Ze ging erg achteruit en kon niet langer in het appartement op de interne zorgafdeling van het Henriette Roland Holsthuis blijven. Zij had meer verzorging nodig. Zij verhuisde naar de parterre, een kleine kamer in een nieuwere vleugel met intensievere verzorging. Vaste interne arts onder andere. Het bleek niet de oplossing. De verzorging liet toch te wensen over en mama had geen zin meer in de grote groepen in de dagopvang.
De dagopvang leek haar ook geen leuke dingen meer te kunnen bieden.

Op 1 augustus kwam er ruimte vrij in Amsterdam Zuid, in het huis van Vivium Torendael. Daar werden net nieuwe afdelingen opgestart met woongroepen van 5/6 mensen, net als het succesverhaal Hogewey in Weesp.
Mam kwam in de culturele woongroep. Doordat alles nieuw was, duurde het maanden voordat haar schilderijen in haar kamer werden opgehangen. Verder waren er allerlei activiteiten waar mam zich op kon inschrijven. Vooral het samen naar muziek luisteren en het samen zingen waren een succes. De schildersclub niet zo. Er werd tussen de middag samen warm gegeten, dat was voor mam ook erg prettig, want dat was ze sinds een paar jaar zo gewend in het Henriette Roland Holsthuis. 's Avonds maakte ik dan een kommetje warme pap voor haar en legde haar in bed.
Amsterdam Zuid was voor het bereizen voor mij niet zo handig. Toen er dan ook een plekje in Hogewey in Weesp vrij kwam, leek dat de ultieme oplossing. Dus de derde keer verhuisd op 1 december.

Het wennen in deze groep kostte aanzienlijk meer moeite. Het huis was leuk, er was veel te doen, maar mam had het er niet zo naar haar zin. De kerstdagen en markten waren er gezellig. De kerstconcerten ook. Helaas kreeg ze al gauw last van gordelroos. Nadat dat over was, bleef het steeds koud en nat, zodat we weinig naar buiten konden en museumbezoek steeds werd uitgesteld. Ze had daar ook niet meer zo'n zin in. Haar zuster overleed in februari aan een dubbele longontsteking en we zijn met mam naar de afscheidsdienst geweest in De Vrijheid. Het was daarna of het voor mam ook allemaal niet meer zo hoefde. Ze kreeg een longontsteking, hield de antibiotica niet binnen en zakte in een dag en een nacht in de eeuwige slaap.